Küçük yaşta tiyatroya başlamış olan aktör, New York’ta Lee Strassberg, Elia Kazan ve Emir Zahirovic’den senelerce oyunculuk dersi almıştır. Ancak kendisi üzerinde en önemli etkiyi Stella Adler’in (dolaylı olarak ünlü Rus tiyatrocu Stanislavski’nin) yapmış olduğunu ısrarla belirten Brando, Actors Studio’nun kurucularından olmasa da 1952’den itibaren stüdyonun dünya çapında ün kazanacağı dönemde başında bulanan Lee Strasberg’in kendini hocaların hocası gören kibirli tavrı karşısında hep muhalif olmuştur.Oyunculuk hayatı üzerinde, bir zamanlar Henry Fonda’yı sahnelere kazandıran tiyatrocu annesinin etkisi olduğunu da yadsımaz. “Hala Hollywood’da bulunmamın tek nedeni parayı reddedecek ahlaki cesaretimin olmayışıdır” diyecek kadar cesur, 1972’de The Godfather filmiyle aldığı Oscarı reddedecek kadar da asi biriydi.

2. Oscar’ını Amerika’nın Kızılderililere karşı uyguladığı politikayı protesto etmek için ödülü almaya dahi gelmemiştir. On the Waterfront (Rıhtımlar Üzerinde) ile gerçekleştirdiği performansla tüm zamanların en iyi oyuncularından biri olduğunu kanıtladı; ama Brando’nun yakın dostu Elia Kazan’ın da bu başarıda rolü vardı. Elia Kazan film için başta Frank Sinatra ile anlaşmış olmasına rağmen, yapımcı Spiegel’in de etkisiyle Brando’yu başrole koymuştur. Kült filmler arasına giren bir diğer filmi ise “Last Tango in Paris”‘te Bertollucci ile çalışmıştır. Brando ülkesinde Kızılderili ve siyahların hakları için aktif olarak çalışmış, bu yollarla pek çok düşman edinmiştir. Oğlunun mahkemesinde kendisini ‘ateist’ olarak tanımlasa da, dini inancı bulunduğunu hayatının akışında pek çok yerde belirtmiş, özellikle kızılderili manevi inançlarına kendini yakın hissettiğini belirtmiştir.